vrijdag 30 mei 2014

Een uitlaatklep.

Eerst en vooral: moest je deze blog ooit tegenkomen, neem het vooral niet te serieus.
Ik ben iemand die af en toe de dingen van me moet kunnen afschrijven - schrijven is nog steeds een passie - en aangezien ik soms geen zin heb om pen en papier vast te nemen doe ik het maar via the digital way. Een typfout verbeteren gaat immers sneller dan een schrijffout verbeteren!

Het is al meer dan drie jaar geleden sinds ik mijn eerste, impulsieve blogbericht heb geschreven midden in de nacht.
Intussen ben ik 24 jaar geworden, ik ben afgestudeerd aan de filmschool, heb werk en een lieve schattige auto, ben morgen 7 jaar samen met mijn eerste echte lief en zoek tussen de soep en de patatten door naar een appartementje in Mechelen. Velen zitten op mijn leeftijd al tussen de luiers en het renovatiestof (het verbaast me nog altijd hoe je dat op je 24ste al voor elkaar kan krijgen), ik daarentegen woon nog braafjes thuis en zit vooral met mijn hoofd tussen de wolken. Al ben ik zoals je al kon lezen van plan om binnenkort mijn vleugels te spreiden en een eigen leven te starten. Best eng, maar als al die anderen dat kunnen kan ik dat ook!

Bij deze wil ik mijn 23ste levensjaar benoemen als eentje waarin ik veel heb bereikt, op persoonlijk én professioneel vlak. Ik ga mijn best doen om het even te recapituleren:

- Ik dacht dat ik de eindmeet nooit zou halen (en al zeker niet ongehavend), maar ik heb mezelf het tegendeel bewezen: ik ben afgestudeerd aan de filmschool; het Narafi in Brussel. Het laatste jaar was een ware hel voor mij, maar ik ben er op één of andere manier toch doorgestrompeld. De punten die ik kreeg voor mijn eindwerk waren niet meteen de punten waarmee je gaat stoefen bij oma, opa, peter en meter, maar erdoor is erdoor. Mijn geluk kon dan ook niet op toen ik die prachtige 11 op 20 zag verschijnen. Hoera! Hoezee! Mijn moeder had - als ze heel eerlijk was - liever een hoger cijfer gezien, maar desalniettemin was ze trots dat haar jongste koter haar hogeschool zonder al teveel miserie had doorstaan. Met voldoening! Of 'cum fructu' zoals er zo mooi op mijn diploma staat. Ik moet er nog steeds om lachen, want het klinkt zo gek!
- In het derde en laatste jaar van je opleiding moet je minimum 80 uren stage doen bij een bedrijf naar keuze. Ik heb bijna alle mogelijke productiehuizen in Vlaanderen gemaild, maar kreeg ofwel geen ofwel een negatief antwoord. Stress stress stress! De stage verschoof naar de grote vakantie wegens teveel werk voor andere schoolopdrachten, en ik was er al zo goed als zeker van dat ik niet zou slagen in mijn laatste jaar. Tot ik Studio 100 mailde. In tegenstelling tot anderen waren zij de enigen die me een positief antwoord gaven: 'je mag bij ons op stage komen!'. De mooiste zin in heel mijn Naraficarrière na 'je bent geslaagd!'. En zodoende: ik begon in juli mijn twee maanden stage bij de afdeling Cast & Creation. Mijn interesse lag in scenario en ik ben erg blij dat ik van Studio 100 de kans heb gekregen om me daarin verder te ontwikkelen. Voor ik het wist schreef ik al mee aan een nieuwe reeks, en niet veel later had ik  - na twee maanden stage - een studentenjob vast zodat ik het project nog kon afwerken. Ik zag er al tegenop om na drie mooie maanden Studio 100 te verlaten, maar niets was minder waar. Iedereen was tevreden van mijn werk, en ik kreeg een contract tot eind 2014! Wauw! Echt? Ikke? Lotte Troonbeeckx? Echt? Ja hoor, het was en is nog steeds écht. Mijn naam is Lotte Troonbeeckx en ik ben scenariste bij Studio 100! Ik ben hen nog steeds dankbaar voor alle kansen die ik heb gekregen. Daar kunnen anderen  - ik noem geen namen - nog wat van leren. Bij deze dus ook een welgemeende danku aan Studio 100! Jullie hebben 2013 en 2014 zeer aangenaam gemaakt voor mij!
- Als je net je rijbewijs hebt gehaald en nog lang niet aan werken toe bent, denk je wel eens 'hoe ga ik in godsnaam ooit een auto kunnen betalen???'. Wel, die gedachte is al lang verleden tijd. Sinds januari ben ik de fiere eigenaar van een überschattige maar stoere Opel Corsa. Fier dat ik was (en nog steeds ben)! Er startte algauw een zoektocht naar een naam, want velen geven hun bolide een naam. Helaas vond ik  niets passend. Daarom noem ik hem gewoon 'mijn Johnnybak'. Hij heeft immers zwartgetinte achterruiten en lichtmetalen velgen. Oeeeeeh! Om zijn eer als Johnnybak oog te houden durf ik wel eens een foute boenkplaat opzetten. Zie je ooit een zwarte Corsa uit het jaar 2005 passeren met zwarte ruiten en luide boenkmuziek: de kans is groot dat ik het ben! Wuif dan een keertje, al zal ik de eerste zijn om te denken: lap, alweer een halvegare taart die denkt dat ik iemand anders ben. Maar geen zorgen, het is niets persoonlijk.
- Ook heb ik in mijn 23ste levensjaar geleerd om meer voor mezelf op te komen. Dat is een érg lastige opdracht voor iemand die vrijwel altijd over zich heen laat lopen. Af en toe mag je de egoïst uithangen, zolang het anderen maar niet te hard schaadt. Ik heb geleerd om meer mijn mening te zeggen in plaats van vanbinnen dood te gaan tijdens een brainstorm of ander gesprek waarbij meerdere mensen betrokken zijn. Ook al komt die mening niet altijd overeen met die van de anderen, het wordt geappreciëerd dat je ze durft zeggen. Pas op, het gaat nog steeds moeizaam, maar ik merk dat het stilletjesaan wat beter gaat. Misschien word ik ooit nog wel superassertief? Neih, dat denk ik nu ook weer niet. Een beetje assertiviteit op de gepaste momenten is meer dan voldoende!

Ik kijk al uit naar het moment waar ik kan terugblikken op mijn 24ste levensjaar. Hopelijk kan ik over een jaartje - wanneer ik 25 ben (whut? Zo oud?!) - vertellen dat ik weer wat dingen bereikt heb. Een eigen appartement zou het beste nieuws zijn! Ofja, 'eigen' in de zin van huren. Zoveel heb ik nu ook weer niet gespaard. Als kerst op de taart hoop ik te kunnen vertellen dat er een extra gezinslid is bijgekomen. Dan heb ik het niet over een baby, maar over een pluizige poezenvriend. Mijn vriend en ik zijn dol op katten, en we willen allebei absoluut eentje uit het asiel adopteren van zodra we een eigen plek hebben en gesetteld zijn. Die baby, da's pas voor over een jaar of vijf. Of vier. Drie? We zien wel. The womb is ready, but the mind isn't. Al willen we er wel graag hoor. Twee als het kan!
En trouwen? Daar zijn we het unaniem over eens: nope. Tenzij Jasper ooit in een melige bui mij ten huwelijk vraagt (en laat ons hopen dat hij dan NIET op de knie gaat of het in het openbaar doet, brrrr...), dan moet ik eerlijk toegeven dat ik zal twijfelen. Maar één ding is zeker: we trouwen niet voor de kerk. Nooit, jamais! En aan veel te dure kleren en een te duur feest met veel te veel mensen doen we ook niet mee. Dat geld kan pakken beter geïnvesteerd worden. Ik zie de charme er ook niet van in: een avond lang met een ongemakkelijk en te duur trouwkleed over koetjes en kalfjes babbelen met mensen waarvan je denkt 'ik wou u helemaal niet uitnodigen maar de sociale druk heeft me ertoe verplicht'... Nein danke. We doen wel een verrassingsbarbeque met dichte vrienden en familie ofzo. Maximum 20 man! 'Ahja by the way, wij zijn getrouwd he.' Lijkt me veel leuker en gezelliger! Ik ben nu eenmaal erg introvert en houd niet zo van sociaal contact. Na een avond socializen wil ik het liefst een paar dagen recupereren.

Ik besef dat ik nu wel érg veel heb neergeschreven. Stel je voor dat ik dit toch met pen en papier had gedaan! Dat waren wel enkele A4 bladzijdes gevuld, vol vegen van mijn oldskool vulpen aangezien ik linkshandig ben en constant al mijn woorden uitveeg. Arghl!

Ik besluit wijselijk om mijn bed in te duiken. Binnenkort kom ik wel eens terug, vingers in de aanslag en zwevend boven het klavier van mijn laptop! Helaas kan ik niet beloven dat het altijd serieus zal zijn. Ik ben nu eenmaal een 24jarige met de mentaliteit van een kind (Studio 100 past perfect bij me eigenlijk!). Het hangt af van de gemoedstoestand, maar geen zorgen: ik kan ook wel serieus zijn.

Lotski