dinsdag 26 april 2011

Hoe introduceer je jezelf op een originele manier?

Of om te beginnen: waarom begin ik eigenlijk een blog? Ik heb geen interessant leven, laat staan interessante hobby's of interessant werk en ik ken ook al geen interessante mensen die het vernoemen waard zijn. Maakt dat je daarom oninteressant? Of ben ik interessant omdat ik NIET interessant ben? Je kan er blijven over nadenken en blijven over filosoferen.
Het enige dat ik kan vertellen is dat mijn naam Lotte is. Ik word overmorgen, 28 april 2011, 21. Dan ben ik officiëel, over heel de wereld, volwassen. Al voel ik me niet volwassen. Binnenin voel ik me nog het kleine kind van zovele jaren terug. Ik bén eigenlijk nog een kind. Mijn ogen gaan morgen sowieso weer glunderen wanneer ik een verjaardagscadeautje krijg en ik die met alle enthousiasme mag openmaken. Glunderende fonkelende oogjes, net zoals kleine kinderen. Dat siert een (volwassen) mens, dat kinderlijke.

Ik ben op zoek, maar ik weet niet naar wat. Naar mezelf? Te cliché, maar realistisch. Is er dan iemand die zichzelf ooit al heeft gevonden? Ik weet het niet. Het lijkt me eng. En confronterend.
Ik weet enkel dat er een grote leegte in me schuilt. Zo'n grote, enorme, zwarte leegte. Het bezorgt me soms slapeloze nachten, huilbuien, driftbuien en complexen. En ik krijg die leegte maar niet gevuld.
Hoe is die leegte ooit ontstaan? Ik weet het niet. Ik weet het wel. Ik wil het misschien niet zeggen? Diep vanbinnen wil ik dat wel.
Ken je dat gezegde, dat wanneer er iemand die je graag ziet sterft er een stukje van jezelf meesterft? Volgens mij is dàt de oorzaak van die vreselijke leegte. Sinds jaren sleep ik het verlies mee van één van de meest belangrijke personen in mijn leven. Elke dag wordt dit verlies zwaarder en zwaarder. Mensen die de pyscholoog uithangen en me al troostend zeggen dat verdriet slijt krijgen van mij een verwijtend lachje te horen. Ik ben het levende bewijs: bij mij slijt het NIET. Is het mogelijk dat een leegte leidt tot depressie, een slecht zelfbeeld, complexen en ongelukkige momenten? Ik heb nooit psychologie of filosofie gestudeerd en dat ben ik ook niet van plan, maar dat lijkt me een goeie reden.

Misschien heb ik deze blog wel aangemaakt in een vrolijkere bui. Een bui waarin ik voor mezelf heb beslist dat ik, wanneer ik er zin in heb, mijn frustraties en geneugten van me af wil schrijven. Ik noem dat vrolijk omdat ik vrede heb met de innerlijke drang vanbinnen om te schrijven. Een glimlachje verschijnt op mijn gezicht. Enkele jaren terug schreef ik elke dag. Alles wat ik me in mijn hoofd haalde schreef ik van me af. Ik was een rasechte puber op dat vlak, en aan de andere kant ook weer niet. Ik was anders dan de rest. Dat vind ik tot op heden nog altijd zeer positief. Ik durfde me te onderscheiden van de rest in alles wat ik deed (en nog steeds doe).
In schrijven vond ik mijn toevluchtsoord. Misschien heb ik gewoon nood aan opnieuw zo'n toevluchtsoord, maar op een andere manier.
Vanaf vandaag ga ik er mijn missie proberen van te maken om regelmatig iets te schrijven. Over mezelf, mijn gezin, mijn lief of school: wat ik voel dringen in mijn hersenpan op het moment dat ik op mijn blog kom, MOET en ZAL neergetypt worden. Ik heb geen vrede met het omzeilen van ambetante onderwerpen en situaties! Schaamteloos zal ik met de inkt der gebeurtenissen (al dan niet virtueel) mijzelf en misschien zelfs andere mensen op de hoogte houden van de persoonlijke ik, de persoon genaamd Lotte.

Het is een toevluchtsoord. Mijn toevluchtsoord.

 Lotski